Bohaterowie

Mam nadzieję, że mi wybaczycie zdjęcia, mam po prostu słabość do wizualizacji bohaterów, jeśli bardzo się wczuwam w opowiadanie, a w tym przypadku tak jest. I bliźniacy potraktowani jako bohater zbiorowy, mea maxima culpa. I nie macie bladego pojęcia jak trudno jest znaleźć zdjęcia nieładnych osób. Dlatego Hermiona jest na przykład za ładna i zbyt radosna, Nathaniela prawie nie widać, a Mark ma tylko dwa zdjęcia na których też go nie widać, bo fotografowie robią zdjęcia ładnych, a czasem nawet ładniutkich osób. Bez wyrazu najczęściej. Dumna za to jestem z Ginny, Dragana i Jovany. Są doskonali.

Hermiona Granger

Ur.: 1979r.

Dom: Gryffindor

Nieustanny stres, częste niedojadanie przez chroniczny brak czasu, sprawiły, że we własnym mniemaniu stała się strasznie brzydka.

Hermiona nigdy nie miała tendencji do użalania się nad sobą. Zawsze po prostu robiła swoje, dbała o przyjaciół, przede wszystkim starała się nie być egoistką. A teraz... teraz miała dwadzieścia pięć lat, wyglądała na jakieś trzydzieści i, jak sobie właśnie uświadomiła, kolejny raz jej w życiu nie wyszło, coś znów się nie udało, nawet jeśli, dziwnym trafem, niczego nie było, niczego nie zamierzała ani nie planowała.

I chyba po raz pierwszy w życiu Hermiona się z tego cieszyła, była zadowolona z tego, że jest uważana za bezużyteczną, że Dumbledore’owi jest potrzebna tylko i wyłącznie jako przyjaciółka Harry’ego i Rona, która nie pozwoli narwanym głupkom się zabić, bo ma na tyle oleju w głowie, i na tyle zdolności, żeby ich uratować z każdej sytuacji, bo większość jest jakoś w stanie przewidzieć. Jest potrzebna, bo ma jakieś zdolności, które będzie można wykorzystać w czasie pokoju, bo nie jest w stanie żyć i rozwijać się w czasie wojny, kiedy jest do niczego. Nieprzydatna, zawadzająca. Nie chciała nawet pomyśleć, jak bardzo wzrosłyby jej notowania, gdyby dyrektor dowiedział się, że stała się kimś w pewnym sensie znaczącym dla Mistrza Eliksirów. Wolała się nie zastanawiać, jak dużo jest w stanie zrobić, by do tego nie dopuścić.

Nie wiedziała, co kombinuje, chciała protestować, uparcie dawały się we znaki lata spędzone z ludźmi, którym musiała mówić, co trzeba robić. A może zawsze była zbyt zarozumiała, żeby przyznać, że ludzie umieją sobie radzić tak samo dobrze bez jej ciągłych upomnień i wskazówek?

Ginewra Weasley
Ur.: 1981r.

Dom: Gryffindor

(...)na chwilkę przymknęła oczy, westchnęła, a gdy podniosła się na nogi, przed zebranymi stała już aktorka doskonała.

Już w momencie, gdy złośliwie i kpiarsko oznajmiła, że Will nie ma prawa czegokolwiek od niej wymagać, zdała sobie sprawę, że właśnie ma. Że właśnie on, pierwszy mężczyzna od... od kiedykolwiek ma prawo egzekwować od niej pewne rzeczy, ma prawo do niej. (...) Jak nie on to żaden, a myślała, że to tylko bzdury zakochanych idiotek. Może i ona taka była? Nie, nie, nie czuła się jak bezmózga kretynka chrzaniąca cały czas o tym, że nie może bez jakiegoś Niego żyć. Ona będzie mogła, tylko... tylko jak?

Jesteś tak zajęta zdobywaniem informacji i kurwieniem się, że chyba nie widzisz, co się dzieje z twoją rodziną, głupia cipo. Twoja matka ma teraz swój świat, który bynajmniej nie jest taki sam jak większości ludzi w tym domu, i jest w nim szczęśliwa, więc może przestań pieprzyć o tym, jakim to ja jestem niemoralnym chujem, tylko zobacz, jaką egoistką jesteś ty?

William Stanfield
Ur.: 1966r.

Dom: Ravenclaw

(...)z byłego pokoju Regulusa Blacka wyszedł przystojny mężczyzna o płowych, rozczochranych włosach, lekkim zaroście i nosie, który przed złamaniem byłby całkiem zgrabny. Kończył zapinać zbyt luźną, kraciastą koszulę, brązowe, ciepłe oczy ciągle były trochę zamglone, najwyraźniej dopiero się obudził.

(…) on dołączył do Zakonu z nudy (...), sporo czasu teraz ze sobą spędzamy, będziemy pracować razem, to wygodniejsze będzie, no i chcąc nie chcąc rozmawiamy. Kiedyś właśnie go o to spytałam, ciekawa byłam, dlaczego nie był tu wiesz, kilka lat temu, jak byłam w szóstej klasie i Hogwart był pod wpływami Voldemorta. Na co powiedział... powiedział, że słyszał o jego powrocie i w ogóle wiedział, co się dzieje, ale akurat podróżował po Azji i jakoś nie czuł potrzeby, a teraz to się angażuje przede wszystkim dla przygody i dla siebie, wiesz – nie czyn społeczny a własne poczucie swobody i bezpieczeństwa. Teraz mu wchodzą w jego wolność własną, to się buntuje.

Dragan Lazarević
Ur.: 1975 r.

Zm.: 2005 r.

(...) i chłopaka, który głosi, że jest Jugosłowianinem, urodził się w Sarajewie i jest… jest w porządku. (…) strasznie szybko się zapala, jeśli wiecie, o co mi chodzi. Szybko się denerwuje, równie szybko uspokaja i cholernie dobrze się bije. Jak jest jakaś bójka, to na dziewięćdziesiąt pięć procent bierze w niej udział Dragan.

Nie był tak długo w tej Szkocji, ale w takich czasach zmiany następowały błyskawicznie i nieodwracalnie, a jeśli to możliwe, Jugosłowianin zrobił się jeszcze bardziej… męski, niż wcześniej, Hermionie przemknęło przez myśl, że to przez wiatr, twarz miał jakby nim wysmaganą, zniknęła z niej część tej i tak ledwo dostrzegalnej beztroski.

Nim dotarło do niej, co to musi oznaczać, przemknęło jej przez myśl, jak strasznie smutno wyglądało to, że był w stanie zablokować tylko jeden z nich. Tylko jeden, mikrosekundę przed tym, zanim pozostałe trafiły w jego ciało, całą sekundę po tym, jak runął bezwładnie na ziemię.

Jovana Asenović

Ur.: 1977 r.

Kobieta była dość wysoka (...). Włosy ciemne, długie, zaplecione w nieco niechlujny warkocz. O bardzo kobiecych kształtach, podkreślonych przez wysokie spodnie i obcisłą bluzkę, nieco zasłoniętych przez za dużą, wojskową kurtkę. Była w niej łagodność i kobiecość, ale też wyraźna surowość i twardość. (...) Kobieta, która przeżyła wojnę. Nie była gwałtowna, nie ulegała emocjom, za wyjątkiem tych pierwszych chwil, kiedy wręcz uderzono ją wiadomością o śmierci narzeczonego. W jej zachowaniu nie było cienia wstydu, zażenowania czy nieśmiałości.

– Ja byłem odpowiedzialny za nią i chcąc nie chcąc spędziłem z nią trochę czasu. Po prostu… Po prostu nie wydaje mi się, żeby to był typowy list narzeczonej do narzeczonego, to tyle.

Ostatnio miała problemy z określeniem, czy kogoś lubi, czy nie, ale ta kobieta jakoś w ogóle nie wchodziła w tego typu kategorie. Trudno żywić emocje w stosunku do osoby, która jakby sama w ogóle ich nie posiadała.

Spokojnie odpowiedziała na zadane pytanie kobieta, jakby mowa była o koledze z pracy, nie o narzeczonym. Z jednej strony to niesamowite, jak była twarda. Z drugiej to trochę nie w porządku, chociaż nie było Hermiony sprawą, w jaki sposób ta kobieta przeżywała swoją żałobę.

Rovan Gardiner (z d. Vorlen)
Ur.: 1966r.

Dom: Ravenclaw

Może być wojna, możemy żyć w ciągłym strachu, niektórzy mogą dostać po mordzie jak ja, po głowie jak Will czy zmienić nazwisko na Gardiner, ale Rovan Vorlen zawsze będzie spóźniona. Ale i tak dobrze cię widzieć!

Rovan nie mogła wytrzymać tej dusznej atmosfery na Bałkanach, wiesz, po wojnie tam się nie do końca wszystko ułożyło, a ona... No cóż, jest obywatelką kraju, którego nie ma i... chyba przez to stała się troszkę bardziej szalona niż była. Wiesz, ona do tej Jugosławii była strasznie przywiązana i wojna, i rozpad, i te beznadziejne nacjonalizmy zabiły w niej coś. Nie mogła sobie znaleźć miejsca przez lata, nadal nie mamy dzieci i już niczego, co by nas trzymało.

Ta próżna kobieta, tak przekonana o swoim fantastycznym talencie do walki nie zatrzymałaby się, słysząc jej krzyk – nie kiedy szła na pomoc rodakowi, komuś kto był dużo ważniejszy od jakiejś tam Angielki.

Nathaniel Gardiner
Ur.: 1956r.

Dom: Slytherin

Ja zawsze wiem, co robi Ro, a ona wie, co robię ja. Jeśli chcesz mnie spytać, czy nie jestem zazdrosny, że w środku nocy siedzi ze Snapem, nie ze mną, to cóż. Zawsze jestem, ale zawsze mam do niej pełne zaufanie, bo Ro... Widzisz, ona nigdy ode mnie nie odejdzie, tak jak ja od niej. Ciężko mi to wytłumaczyć, jak to działa, na pewno jest w tym trochę magii.

Ten potężny, nieco przerażający mężczyzna. On i jego niewielka, wręcz filigranowa żona byli chyba najdziwniejszymi ludźmi, jakich spotkał. I z pewnością nie mogła powiedzieć, że ich polubiła.

Facet ma naprawdę… jest serio nienormalny, a w dodatku to naprawdę świetny czarodziej, jak w końcu rozbroił Billa i bliźniaków, złapał Stanfielda za gardło i znów zapytał, gdzie ona jest. Jakimś cudem w końcu do niego dotarło, że porwali ją tamci, to rzucił Stanfieldem o stół, wcześniej dał po twarzy Ginewrze, jak próbowała w histerii siłą go odciągnąć, i jak stał, tak się teleportował. 

Paul Lancaster
Ur.: 1966r.

Dom: Ravenclaw

(…) a ten idiota Paul jeszcze podgrzewał atmosferę, chyba bardzo go to bawi, ale on to jeszcze inna sprawa, chyba jest tu tylko po to, żeby irytować ludzi, mówię poważnie.

Ale ten Lancaster to w ogóle działa wszystkim tak na nerwy, że nawet sobie nie wyobrażasz, bliźniacy to prowadzą z nim wojnę podjazdową, kto kogo bardziej obrazi, Bośniakowi coś na papierosie powiedział takiego, że dostał w mordę, zresztą widziałaś, że taki poobijany jest (…).

Mark Levinsky
Ur.: 1966r.

Dom: Slytherin

– To miłe, że się przedstawiłaś – usłyszała po swojej prawej stronie ironiczny głos, który bardzo jej się skojarzył z Draco Malfoy'em. Zdecydowanie inna barwa, ten był trochę niższy i przyjemniejszy, ale właściciel tak samo leniwie bawił się każdym słowem, przeciągając samogłoski.
Spojrzała w tamtą stronę. Wściekły Will siedział obok rozwalonego na krześle mężczyzny, który musiał być Markiem Levinskim, a który był według Hermiony najbrzydszym mężczyzną świata. Przynajmniej na pierwszy rzut oka, bo po kilku sekundach zorientowała się, że po prostu jego twarz musiała się spotkać z bardzo paskudnymi zaklęciami albo równie przyjemnymi eliksirami, tak bardzo pokryta była bliznami. Nawet kiedy siedział, widziała, że był szczupły i wysoki w porównaniu z dość przysadzistym Willem.

On ma naprawdę świetne odruchy, gdyby nie on, od razu by mnie roznieśli.

Hermiona pomyślała, że bardzo jej się podoba jego zdrowy rozsądek, ale dało się też zauważyć, że pod kpiną, ironią i złośliwością czai się jakaś straszna gorycz. Właściwie nic dziwnego po tym, jak go tak oszpecono. Drwina z „kochania się aż strach” też wydawała się nie do końca drwiną.

Mark skrzywił się zdegustowany. Cały jego wywód był zresztą pełen jakby pogardy do tak silnej uczuciowości. Gdyby nie sytuacja, taka angielskość byłaby zabawna.

Severus Snape
Ur.: 1960r.

Dom: Slytherin

Nadal musiał być szpiegiem doskonałym i fakt faktem, wychodziło mu to świetnie(...).

Chyba jednak tak, chyba jednak było inaczej, był w tym… Był jakiś cień zmiany, czegoś cieplejszego, nie tylko próba ucieczki zarówno jej, jak i jego. Nie mogło być tak, że to było to nic, jak powiedział Rovan Vorlen, bo gdyby było jak mówił, nie wybaczyłby jej. Nie czekałby na nią, a gdyby to był ten jej tylko seks, Snape, nie myślałaby teraz o Severusie i zignorowałaby go, czekającego na schodach. I nie darowaliby sobie tego nic.

Podniósł się ciężko, jakby dużo trudności mu sprawiło to podniesienie się, to sięgnięcie po płaszcz i narzucenie go na ramiona, jakby był tak ciężki, że aż się zgarbił i jakby ten ból w przedramieniu sprawił, że stał się inną osobą. Zimną, poważną, obojętną na wszystko.

Harry Potter
Ur.: 1980r.

Dom: Gryffindor

Harry był jakiś dziwnie wysoki – ale może to jej wina, zawsze widziała go jako niewysokiego i szczupłego – stał się wręcz żylasty, ale widać było po nim siłę.

Właśnie, Harry. Nie stało się nic. Masz nie tylko przeżyć, ale też zabić Voldemorta, po drodze zniszczyć mu duszę, a jak na razie jesteś w stanie utrzymać się przy życiu, z czyjąś pomocą niszcząc te głupie horkruksy! Jesteś odpowiedzialny za wszystkich, nie tylko na siebie, a mnie tym razem z wami nie będzie, sami będziecie musieli myśleć, kombinować i decydować, nie tylko nagłymi porywami głupiej odwagi.

Wszystko pójdzie na niego, Potter zawsze był i będzie tylko maskotką, jest zbyt bezbarwny, żeby coś zrobić, a jego gniew z reguły kumuluje się na rzucaniu się przeciwko niesprawiedliwości, bo Voldemort, bo moi rodzice i nikt nigdy tak nie cierpiał jak ja.

– Zastanawia mnie, dlaczego tak strasznie się emocjonujesz i to, co myślisz i czujesz przekładasz na sprawy, które w ogóle nie mają nic wspólnego z twoim widzimisię – powiedziała spokojnie, patrząc na Harry’ego z zaciekawieniem. 

Ronald Weasley
Ur.: 1980r.

Dom: Gryffindor

Ron, zawsze wysoki i postawny, nabrał naprawdę imponujących mięśni, twarz mu się wyostrzyła, sporo schudł.

Jej były chłopak miał już dwadzieścia cztery lata, ale nadal szybko można go było wyprowadzić z równowagi i równie łatwo zbić z tropu.

I dlatego musisz się popisać wrażliwością żelbetonowego kloca, tak?

Fred i George Weasleyowie
Ur.: 1978r.

Dom: Gryffindor

Jej były chłopak miał już dwadzieścia cztery lata, ale nadal szybko można go było wyprowadzić z równowagi i równie łatwo zbić z tropu. A bliźniakom od tych dwudziestu czterech lat wciąż wychodziło to znakomicie.

Zdanie zostało zagłuszone i na polanie pojawił się Snape w ciężkiej pelerynie Śmierciożerców.
– Jeszcze tu jesteście? – warknął.
– Uroczy jak zwykle, tęskniliśmy – zarechotał Fred.
– Zrobiłam świstolik… – zaczęła Hermiona, ale przerwał jej.

– Jestem pod wrażeniem, ale nie ma na to czasu. Co za idiota rzucał zaklęcie snu, Mugole już się pobudziły? Weasley… – westchnął z niesmakiem, widząc minę George’a.

Albus Dumbledore

Ur.: 1881r.

Dom: Gryffindor

Tak, pomyślał, układając się na lewym boku i podciągając pod brodę kołdrę obleczoną w białą pościel w czerwone serduszka. Dość maski i pozy dobrego, świrniętego staruszka, muszą wiedzieć, że to nie żarty, że to on wszystko trzyma żelazną ręką. Tym razem nie zostanie popełniony żaden nawet najmniejszy błąd.

Owszem, miał na sobie niebieską szatę z mieniącymi się lamówkami, ale ta ekscentryczność przestała być zabawna. Stała się przerażająca.

Wyrachowany. Wyrachowany. Na mnie nic nie ma, ne zna moju rodzinu i prijatelji, ne może nic zrobić. Ale Hermionu traktuje niedobrze, mieli mieć wszyscy wolne, to czemu ona nie?

 I w ogóle cała ta sprawa strasznie mi śmierdzi i nie wierzę w ani jedno słowo, które sprzedali nam Snape i Dumbledore. Oni mają jakąś swoją umowę, nie wiem, o co chodzi, ale zawsze mam wrażenie, że mają jakiś system znaków i Drops jeśli nie dowie się przed spotkaniem, pozwala mówić albo każe milczeć, a potem Snape wyśpiewuje mu wszystko.